Maak kennis met: VEDDAN ~ All Time Favorites

We krijgen regelmatig de vraag welke muziek we gebruiken tijdens het testen van onze speakers. Een goede vraag, er zijn door de jaren heen aardig wat nummers voorbij gekomen die we natuurlijk graag met jullie willen delen. We gaan deze voor je verzamelen in een Tidal playlist.

Op deze lijst staan nummers die we gebruiken tijdens het testen, die we zelf gewoon prachtig vinden klinken of die perfect zijn opgenomen. Een gevarieerde verzameling liedjes, perfect voor high-end speakers. Iedere week voegen we een aantal nummers toe en schrijven we een kort artikel over wat er zo bijzonder is aan een van deze nummers.

WEEK 47: Led Zeppelin – Stairway to Heaven

‘Het beste rocknummer uit de 20e eeuw.’ Zo wordt het nummer Stairway to Heaven van Led Zeppelin door velen genoemd. Nadat gitarist Jimmy Page in 1968 als enige lid overbleef van de Yardbirds besloot hij een nieuwe band op te richten. Naast Page bestond de band uit Robert Plant (zang), John Paul Jones (bas en toetsen) en John Bonham (drums). Keith Moon, de drummer van The Who, had niet veel vertrouwen in het kwartet. Hij voorspelde dat de band ‘neer zou gaan als een loden ballon’. Dit inspireerde de bandleden om hun band Led Zeppelin te noemen.

Het bijzondere aan het nummer is dat het een lp-track is die nooit als single is uitgebracht. Een uniek kenmerk van Led Zeppelin is dat ze tijdens optredens vaak deden improviseren. Andere versies, teksten of solo’s waardoor nummers niet identiek waren aan het origineel. Dit droeg ook enorm bij aan de populariteit van de live-albums.

Lang werd gedacht dat Jimmy Page en Robert Plant het hele nummer van het begin tot het eind zelf hebben geschreven. Hier kwam enkele jaren geleden echter verandering in. De intro van het nummer zou namelijk zijn overgenomen uit het nummer Taurus van de Amerikaanse band Spirit, gemaakt in 1968. Deze twee bands zijn geen onbekenden van elkaar. Vlak na de oprichting van Led Zepp’ in 1968 traden de twee bands nog regelmatig samen op. Hierover werd in 2014 een rechtszaak aangespannen door de rechtverkrijgenden van het oorspronkelijke nummer (de nabestaanden de in 1997 overleden Randy Wolfe, ook bekend als Randy California) tegen Led Zeppelin. Het heeft uiteindelijk tot begin 2020 moeten duren voordat een rechter zijn definitieve oordeel over de zaak kon vellen: ‘onvoldoende overeenkomsten.’

WEEK 46: HAEVN – The Sea

Voor velen waarschijnlijk minder bekend, maar zeker de moeite waard om op te slaan in je playlists. Het Amsterdamse duo HAEVN, bestaande uit singer-songwriter Martijn van der Meer en filmmuziek componist Jorrit Kleijnen, werd pas in 2015 opgericht. Jorrit en Martijn werden toevallig aan elkaar werden gekoppeld om samen muziek te maken voor een film. Deze samenwerking resulteerde in de nummers ‘Where the Heart is’ en ‘Finding Out More’, die zelfs werd gebruikt in een commercial van BMW. Nadat deze nummers de internationale hitlijsten bestormden via Shazam, besloten de twee de samenwerking een vervolg te geven onder de naam HAEVN. In korte tijd ontwikkelden ze samen een sterke eigen sound, geïnspireerd op artiesten als Leonard Cohen, Bon Iver, Bruce Springsteen, Sting, Ray LaMontagne maar ook filmcomponisten als Thomas Newman en Hans Zimmer.

Met name voor Jorrit is het een omgekeerde wereld. Waar hij voorheen muziek maakte bij het zien van beelden maakt hij nu muziek waar mensen zelf hun beelden bij kunnen bedenken. Het nummer ‘The Sea’ is onderdeel van het album ‘Close Your Eyes’. Een toepasselijke titel, omdat iedereen andere beelden in zijn hoofd vormt bij het horen van muziek. “We ontdekten een veelvuldige verwijzing naar water als onderwerp in titels van onze nummers. Terwijl je dicht bij de zee bent kun je je hersenen voelen opruimen, maar tegelijkertijd zijn ze zo massief en krachtig dat ze bijna onbegrijpelijk zijn. Dat hebben we proberen vast te leggen in de muziek en teksten van The Sea.” Aldus Jorrit.

WEEK 45: The Fairfield Four – These Bones

The Fairfield Four is een Amerikaanse gospel groep die in totaal al meer dan 90 jaar bestaat, in verschillende samenstellingen. Het origineel werd in de vroege jaren ‘20 opgericht door de pastoor van Fairfield Baptist Church in Nashville, Tennessee. Hij deed dit om zijn twee zoons, Harry en Rufus Carrethers, meer betrekken in de kerk. Niet veel later werd John Battle aan de groep toegevoegd. Deze samenstelling bleef echter niet lang, rond de jaren ‘30 werd de groep omgevormd tot een jubileum kwartet. Dit was overigens geen slecht idee. Enkele jaren later, rond de jaren ‘40 stond de Fairfield Four te boek als een van de populairste gospelgroepen van Amerika. Zonder enige moeite werden ze in het rijtje The Dixie Hummingbirds, Five Blind Boys en Soul Stirrers geplaatst.

Niet veel later bezweek de druk echter onder de druk. Het overvolle tourprogramma en wat financiële problemen zorgden ervoor dat de groep in 1950 uit elkaar ging. Het heeft uiteindelijk tot 1980 moeten duren voordat de groep van de jaren ‘40 weer samenkwam voor een concert in Birmingham, Alabama. Ook dit bleek weer een gouden zet te zijn: in 1989 werden ze door de National Endowment for the Arts aangewezen als National Heritage Fellows. Het nummer ‘These Bones’ is gereleased in 1997 door ‘de groep van de jaren ‘40’. De oorspronkelijke groepsleden zijn helaas gepensioneerd of overleden.

WEEK 44: Ulla Meinecke – Die Tänzerin

Dat Duitsland na de Tweede Wereldoorlog bleef worstelen met zijn verleden is goed terug te horen in popmuziek van naoorlogse Duitse artiesten. Het land was opgedeeld in vier zones: een Amerikaanse, Britse, Franse en Russische. Veel populaire nummers gingen over de Duitse identiteit die bleef bestaan. In de jaren 60 zat het land in een soort ontkenningsfase, waarin jongeren zo Brits mogelijk probeerde te zijn. Dit veranderde in de jaren 70, artiesten zochten steeds meer naar een eigen geluid. Zo ontstond er eind jaren 70 een nieuwe stroming in de popmuziek genaamd Neue Deutsche Welle (letterlijk vertaald: Nieuwe Duitse Golf). Het was een stroming die voortkwam uit de punk en new wave. De belangrijkste centra van de NDW-beweging waren Berlijn, Düsseldorf, Hamburg en Hannover.

Een van de meest succesvolle vertegenwoordigers van deze NDW-stroming is Ulla Meinecke. Ze groeide op in het westen van Duitsland. Op het moment dat ze haar eindexamen deed had ze reeds haar eigen nummers geschreven. Ze was toen slechts 18 jaar oud. Een ontmoeting met de Duits rockmuzikant Udo Lindenberg moedigde haar aan om naar Hamburg te verhuizen om haar creatieve hobby om te zetten in haar werk. In 1983 bracht Ulla, samen met componist Edo Zanki, het nummer ‘Die Tänzerin’ uit. Miljoenen Duitsers hoorden het nummer via bijvoorbeeld ‘Westfernsehen’ of ‘Westradio’ en konden er geen genoeg van krijgen. Vanaf 2000 wendde ze zich naast de muziekwereld ook op de literatuur. Ze schreef en publiceerde meerdere boeken. Meinecke heeft tot op heden meer dan 15 albums uitgebracht, die vandaag de dag nog steeds erg populair zijn in Duitsland.

WEEK 43: Diana Krall – No Moon At All

Het nummer dat we deze weel belichten is Diana Krall’s No Moon At All. Krall is een dochter van erg muzikale ouders, zelf begon ze op haar vierde al met piano spelen. Dit bleek een enorm succes te zijn. Ze was slechts vijftien jaar oud toen ze al in verschillende restaurants haar jazz muziek mocht spelen. Later studeerde ze aan het Berklee College of Music in Boston.

No Moon At All is een nummer van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Het werd in 1947 geschreven door David Mann en Redd Evans. Het origineel werd gezongen door Doris Day. In het nummer horen we Krall openen met een piano solo, waarin haar talent goed te horen is. De combinatie van de piano en de contrabas, gespeeld door John Clayton, is wat dit nummer zo bijzonder maakt. Daarnaast is het ook nog eens uitzonderlijk goed geproduceerd.

WEEK 42: Johnny Cash – Bird On A Wire

We trappen deze lijst af met het nummer dat zonder enige twijfel het vaakst is afgespeeld op onze speakers. Aan het eind van een zeer succesvolle, commerciële carriere van meer dan 50 jaar heeft Johnny Cash het nummer ‘Bird On A Wire’ uitgebracht, een cover van het gelijknamige nummer van Leonard Cohen. Iedereen die de carriere van Cash een beetje heeft gevolgd weet dat zijn stem door de jaren steeds donkerder werd. Dat is in dit nummer perfect te horen.

Opgenomen in een berghuisje met slechts één microfoon, volgens Cash de beste manier om tot de essensie van zijn muziek te komen. Wat dit nummer volgens ons zo uniek maakt is het feit dat deze ongepolijst is, waar veel moderne nummers na de opname worden ‘gepoetst’. In het begin van het nummer stoot Cash bijvoorbeeld (per ongeluk) tegen de microfoonstandaard aan. Leuk detail: dit is alleen te horen op de duurdere systemen.